Ik ben erg geschrokken door het overlijden van Walter van Elderen. Deze vriendelijke, voormalig Mr Universe, is door een misdrijf om het leven gekomen. Tijdens de Universe in 2007 waar ik in Hamburg aan meedeed zat hij naast me in de bus. Een rustige, vriendelijke man die me goede aanwijzingen gaf toen ik op het podium stond. RIP Walter.

Ik ben nu een opleiding aan het volgen voor Orthomoleculair Suppletie Therapeut en Voedingstherapeut. Het is een pittige cursus – al is het alleen al om de naam ervan uit te kunnen spreken zonder te stotteren… Vier jaar geleden het ik mijn diploma voor Sportmasseur/ Verzorger gehaald dus ik denk dat ik binnenkort in deze branche iets ga beginnen. Mijn werk als Bouwkundig Tekenaar vind ik erg leuk maar het wereldje past niet zo bij me. Dus tijd voor iets anders. Als iemand een stageplaats of tips voor me heeft in deze branche, hoor ik het graag; stuur dan een mailtje via deze site (mailformulier in de linkerkolom).

Verder baal ik want de teller van deze site is gecrasht. De ruim 8.000 unieke bezoekers zijn dus verdwenen en ik moest weer van voren af aan beginnen…. Maar er zijn ergere dingen in het leven om je druk te maken.

06-06-2009 – Wereldkampioenschappen Bodybuilding, Fitness & Figure

Het blijft een vervelende sport… Je gaat naar bed in een bloedvorm en op de dag van de wedstrijd lijken de lijnen en aders als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Een licht paniekgevoel komt boven maar al gauw weet mijn vrouw me weer te overtuigen en komt het vertrouwen weer terug. De wedstrijd zou om 10 uur beginnen maar aangezien in in de laatste klasse zit (Body I) besluit ik wat later te vertrekken. Ik voel me kiplekker en heb veel energie. Met mijn stretcher en een tas vol bruining, poseerslips, rijst, bouillon, en snoep voor na de wedstrijd gaan we richting World Forum in Den Haag. Achter was een mooie ruimte waar iedereen zich kon voorbereiden. Gelukkig mochten alleen de atleten en coaches achter komen waardoor het meeviel met de drukte. Ik vond een mooi plekje tussen Yuri, mijn vriend uit Letland, Reggi, Bert, Harry en een aantal Spanjaarden en Fransen. Ik heb rustig op mijn bedje gelegen en mijn bakjes rijst gegeten en ik had het prima naar mijn zin. Het leek wel of ik op de camping zat. De sfeer was bijzonder goed en al snel werd het een gezellige boel. Alhoewel iedereen geconcentreerd was werd er veel gelachen, gefotografeerd, gekletst en tips uitgewisseld. Ondertussen werd ik voor 3 andere wedstrijden van andere bonden benaderd om aan deel te nemen maar daar moet ik nog over nadenken. Doordat dit mijn 18e wedstrijd is (waarvan de 16e op A-niveau) kom je vaak dezelfde mensen tegen uit verschillende  mooi landen. Zo waren mijn Filipijnse vrienden er weer en een Roemeense Master die ik echt overal tegenkom, de officials en natuurlijk Yuri uit Letland. Hij heeft in 2007 bij de IBFA alle titels gepakt die er maar te halen vielen en deed weer mee in mijn klasse… Ook lag de Hongaar die de dag ervoor zijn spierballen liet zien vlak bij me. Wat een beest! Zulke kuiten en benen zijn  van een echte pro. Jammer dat het zo’n hork was. Het wachten duurt altijd lang op zo’n dag en uiteindelijk was ik om half 4 aan de beurt. Mijn klasse was extreem! Iedereen was een knoert. Helaas zat de zaal niet helemaal gevuld wat ik wel verwacht had voor zo’n evenement. Het podium zag er  echter geweldig uit! Er werden telkens 3 atleten in de vergelijking geroepen.En toen bij  de eerste Call out ; De Hongaar, Harry Thibaudier en….John Jonk! Huh? Ik bleef van schrik nog even staan omdat ik het niet geloofde. Bij de eerste Call out worden altijd de beste drie naar voren geroepen… Toen voor de 2e keer mijn nummer werd genoemd viel het muntje pas. Het ging me lekker af en de fans waren weer luidkeels aanwezig. Bij de tweede Call out werd weer mijn  nummer genoemd. Dit keer met onder andere Yuri. Gelukkig mocht ik daarna weer terug in de line-up. Maar niet voor lang want in de derde Call out stond ik wéér! Ik ging kapot maar liet het niet merken. Maar je kon me opvegen. Dit is zwaarder dan drie zware beentrainingen achter elkaar. Toen kwam de laatste Call out…. en ja hoor… nummer 193! Ik had eigenlijk helemaal geen  kracht meer maar met een big smile sleepte ik mezelf weer naar voren en deed de verplichte poses. Een voordeel was wel, bedacht ik me op dat moment, dat ik op veel foto’s zou komen te staan. Toen we het podium afliepen heb ik achter even uit staan blazen. Wat een zware wedstrijd. Het leuke is dat ik flink heb gestreden en dat geeft een voldaan gevoel. En nu was het  wachten weer begonnen. Veel atleten gingen pizza halen maar ik ging op safe met mijn rijst. Om 18 uur begon de finale. De landenparade was heel mooi om mee te maken. Leon Spijkers droeg trots de vlag en Team Holland liep er mooi bij. Het podium begaf het bijna onder al die zwaargewichten. En daar  lag ik weer achter de coulissen op mijn stretcher. Lekker kletsen met Reggi en Harry.  Om 22.30 was het dan zover. Tijdens de finale werden geen vergelijkingen meer gedaan maar iedereen moest tegelijk de verplichte poses doen. En tenslotte kwam er een pose-down. Daarna werden de finalisten bekent gemaakt. De finale bestaat uit zes atleten. Ik had van veel mensen en officials al gehoord dat ik waarschijnlijk 3e of 4e zou worden maar daar rekende ik maar niet op.  Eerst zien dan geloven. En inderdaad, ik zat in de finale!!! JOEHOEE. Mijn dag kon al niet meer stuk! John Jonk, de nerd uit Wassenaar, staat hier op een WK in de finale! Nu mocht ik de poseerroutine doen. Dat vind ik altijd het minst leuke van een wedstrijd. Op "Soldaat van Oranje" deed ik mijn routine en dat ging lekker. De prijsuitreiking kwam en de zesde plaats was  voor…een  Turkse atleet… (hoera, ik ben in ieder geval 5e), de vijfde plaats is voor…een Franse atleet…(huh?), en vierde is geworden…JOHN JONK from HOLLAND! Oh, wat was ik blij! Mijn vrouw, mijn moeder en schoonmoeder gilden nog harder dan ooit en ik kon alleen maar genieten. Dit is waar je het allemaal voor doet. Al die maanden trainen, diëten, bikkelen, fietsen… het is het allemaal waard! Yuri had me weer verslagen, die werd derde. Maar ik had 2 jaar geleden in Italié nooit durven denken dat het zou kunnen gaan om Yuri en  mij om de 3e of 4e plaats! Deze wereldkampioen komt steeds dichterbij. Harry werd 2e en de norse Hongaar werd de Kampioen. Later die avond won hij ook de Overall titel! Zo zwaar was de klasse. Daarna tevreden naar huis met een mooie, grote beker die ik bescherm met mijn leven. Bloed, zweet en tranen… maar het was geweldig! Thuis aangekomen met Jif en een  afwasborstel de bruining eraf poetsen en lekker eten. Morgen ga ik naar de snackbar Sijtwende. Daar hebben ze de lekkerste patat en Turkse pizza’s van Leidschendam en omstreken en ga ik me helemaal volvreten. En daarna ga ik naar de Chinees….  

05-06-2009 – the day before….

Ik had de beste voorbereiding die ik me maar kon wensen. Normaal gesproken kamp ik met allerlei toestanden tijdens een voorbereiding naar een wedstrijd toe maar deze keer liep alles op rolletjes. Voor mij was er dus geen excuus om niet te knallen. Hierdoor kon ik nog verder gaan dan ooit tevoren. Ik heb alles zelf uitgedokterd en dat beviel me prima. Geen begeleiding van een coach maar gezond verstand en mijn wedstrijdervaring waren de perfecte combinatie. Op vrijdag was de inschrijving in het Bel Air Hotel in Den Haag. Op de fiets en met de tram kwam ik daar om 12 uur aan. Samen met het Hongaars team schreef Team Holland zich in. Er waren 13 inschrijvingen in de Tall Class (>1.79mtr). Naast mij stond een Hongaar  Mihaly Kormany. Hij liep maar rondjes om mij heen en raar te kijken. Nu kwam dat misschien doordat zijn ene oog naar links keek en zijn andere rechtvooruit… Hij ging voor mij staan, rolde zijn mouw op en liet zijn spierballen zien. Ik vond dit zo vaag en lachwekkend wat hij blijkbaar niet verwachte. Uiteindelijk is hij de overall winnaar geworden van de WK… en dan zie je dat iedereen, hoe groot ook, toch onzeker is over zijn shape.

Na de inschrijving kregen we mooie trainingspakken van Kneet. Ze waren uiteraard weer gemaakt door Screenwork en dat was goed gelukt. Nog even  een bakkie gedaan met Gisa, Andrew, Gino, Aziz en Earl en weer terug naar huis Er is nog zoveel te doen een dag voor de wedstrijd maar vooral; veel eten. Elk uur laadde ik met rijst en rozijnen en een glaasje oude jenever (gatver wat is dat vies). Maar het resultaat werd met het uur heftiger. De strepen en aders stonden standaard op mijn lijf. Ik krijg steeds meer vertrouwen dat het allemaal goed gaat komen. Op tijd naar bed en morgen genieten van een bijzondere dag. Ik heb er zin in!

Nog een paar dagen tot de grote dag. Ik ben nu aan het depleten en ga vanaf woensdag laden. Het kost me weinig moeite en doordat ik bijna geen koolhydraat eet (circa 60 gram per dag) heb ik heel veel energie.  Dus om 6 uur vanmorgen zat ik al op de fiets en heb een uur door de polder gereden in de 7e versnelling op een nuchtere maag.

Op woensdagmiddag begin ik met laden. Ik ga heel safe en doe geen rare dingen. Hiervan zal mijn lichaam alleen maar in de stress raken. Dus rijst met rozijnen, elk uur. Ik verheug me er nu al op. Hoe lekker ik die combinatie vind, ik heb totaal geen behoefte aan snoep, junkfood of chochola. Een appel, druiven of rozijnen zijn een traktatie momenteel.

Ik heb mijn dieet, trainingsschema en suppletieprogramma zelf samengesteld. Geen coach meer, geen goeroe’s maar gezond verstand en 16 jaar wedstrijdervaring van mijzelf en mijn vrouw bleek weer dé perfecte combinatie te zijn. Mijn studie voor Ortomoleculair Suppletie Therapeut heeft hierbij goed geholpen.

Ik heb besloten om niet mee te doen met de Veteranen (boven de 40 jaar). Op de WK in Spanje, Frankrijk en Athene koos ik wel voor deze klasse. Maar ik heb zo’n ander lichaam dat de gemiddelde veteraan dat het net is alsof je appels met peren vergelijkt.

Dus ik doe mee met de Body I klasse (langer dan 1.78 mtr) en zal naast Harry Thibaudier en Markus Kapsar staan. Geen kleine jongens maar met mijn ruim 110 kilo ben ik één van de zwaarste van het podium.

Mijn oma van 86 jaar zal ook eindelijk aanwezig kunnen zijn op een WK. Ik denk niet dat ze de hele show het volhoudt, maar ik vind het wel super dat ze er is. Net als mijn moeder en schoonmoeder in de zaal zitten. We gaan knallen en ervan genieten.

Ik heb er in ieder geval weer alles – maar dan ook alles – aan gedaan en hoop dat het genoeg zal zijn. Als ik er beter dan ooit bij sta, heb ik gewonnen. Maar als de jury dat ook zo vind is het helemaal perfect!